Шилэн цонхны цаана анивчих гэрлүүд
Шивнэлдэн анивалзах нь дэндүү уйтгартай
Ширүүлж уурлаад тасарсан утасны дуу
Шивж зүрхийг өвтгөж чихэнд бийб бийб
Хорвоо ертөнц хов хоосон болоод
Хотын гэрлүүд ч уйтгар гунигт автаад
Хоол идээгүй ходоод дугараад
Холын холд гараад гүймээр
Хоолой мэдэн чанга хашгирмаар
Хорьж дийлэхгүй нулимс зангирч
Хошуу унжиж уйлаад авмаар
Чимээгүй өрөөнд ханын цаг чаг чаг
Чийгтэй агаар салхивчаар үлээх нь жиндүү
Сэтгэлийн угаас хүйтэн мөс хайрч
Сэрүү оргин жихүүдэс хүрч чичрэнэ...Юугаараа тэр намайг ингэж татна вэ
Юпкээрээ юу нүдээрээ юу биеэрээ юу
Хүнд байхгүйг түүнээс би эрж хайгаад олохгүй
Хүсэл татах нэг зүйл түүнд л байдаг
Хэн хэнээс илүү гэж хэлэхгүй ч гэлээ
Хэтэрхий их татагдаад байх юм тэрэнд л
Нүдээр хараад олохгүй тэр нэг зүйл юу юм бол
Нууц бөгөөд өөр хэнд ч байхгүй тэр юу вэ
Дэлхий ертөнцийн өөр хаанахын хэнд ч
Дэндүү хүчтэй энэ зүйл байхгүй
Дийлж намайг татах тэр нэгэн зүйл
Дэлгэрч ургаад түүний л дотроос цацраад байна
Хэрвээ тэр соронзон бол би төмөр байх
Хэрвээ тэр чихэр бол би хэл байх
Хэрвээ тэр нуур бол би хун байх
Хэрвээ тэр цэцэг бол...